Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirini tanımıyor, aynı sofraya oturanlar aynı muhabbeti paylaşamıyor. Teknoloji gelişiyor ama gönüller uzaklaşıyor. İşte Kurban Bayramı tam da böylesi bir zamanda bize unuttuğumuz hakikatleri yeniden hatırlatıyor: Yakınlaşmayı, paylaşmayı ve kardeşliği…
Bugün birçok insan kurban ibadetini sadece “et kesmek” olarak görüyor. Oysa Kur’an-ı Kerim kurbanın özünü çok net bir şekilde ortaya koyuyor:
“Onların ne etleri ne de kanları Allah’a ulaşır. Allah’a ulaşacak olan ancak sizin takvanızdır.”
(Hac Suresi, 37)
Demek ki mesele sadece kesmek değil; teslimiyet gösterebilmek, paylaşabilmek ve Allah için fedakârlık yapabilmektir. Kurban, insanın nefsine karşı verdiği bir imtihandır. Cimriliğini, bencilliğini, dünyaya olan aşırı bağlılığını kesebilmesidir.
Peygamber Efendimiz Aleyhisselam’ın hayatına baktığımızda da bayramların sadece sevinç günü değil, aynı zamanda dayanışma günü olduğunu görürüz. Çünkü İslam’da aç komşu varken tok yatmak makbul değildir. Nitekim Efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.”
(Hadîs-i Şerif)
İşte Kurban Bayramı’nın ruhu tam olarak budur. Bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalabilmek, yetimin yüzünü güldürebilmek, kırgın olduğun kardeşinle yeniden selamlaşabilmektir. Bayram; sadece yeni elbise giymek değil, eski kırgınlıkları çıkarıp atmaktır.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey; yeniden birbirimize yaklaşabilmektir. Çünkü insanlar birbirinden uzaklaştıkça toplum da zayıflıyor. Oysa bayramlar; akrabayı hatırlatan, dostluğu güçlendiren, kalpleri birleştiren ilahi bir nimettir.
Unutmayalım…
Kurban sadece hayvan kesmek değildir.
Kurban; nefsi kesmektir.
Paylaşmak; sadece et dağıtmak değil, gönül kazanmaktır.
Ve bayram; en çok da bir yetimin yüzünde tebessüm olabildiğinde bayramdır.