Ait Olmadığımız Yerde Olunca

Herkese merhabalar, bugün yine derin bir konu hakkında münakaşa edeceğim sizlerle. Hiç düşündünüz mü? “İnsan ait olmadığı yerde nasıl yaşar, ne vaziyette hayatına devam eder?” diye… Ben düşündüm hatta düşünmekten beter her geçen gün yaşıyorum. Uzun, uzun, aheste, aheste ve gün be gün acısını hissederek… Peki bu kadar tecrübe ve gözlemden sonra ne mi oluyor ? Gelin açıklayayım. Eğer bir aslan kendi tabiatında, ormanında olursa ne olur; o ormanın kralı olur, ne insandan doğma insanı, ne de hayvanı yanına yaklaşamaz…Çünkü tabiri caizse canlının en güçlüsüdür…Güçlüdür çünkü adı üstünde “ait olduğu yerde”… Ama bir aslanı alıp kafese tıkarsak, o kafes onun ait olmadığı yer olur. Çıkamaz işin içinden. Her geçen gün mutsuzlukla uyanır, her geçen gün daha da güçsüzleşir, yorulur amma velakin ait olmadığı yerde olduğu için gün be gün hırs dolar, içinde intikam duygusunu yetiştirir. Çünkü kafese gelenler, ondan korkmayacağını bilir ve güçsüzlüğünden kendine pay çıkartır… Aslında insanlarda böyledir… Ait olmadığımız yerde olunca; ki bu gerçek aşkta, gerek işte, gerek eğitimde ya da arkadaşlıkta olabilir… Aşk boyutuna gelirsek; sırf sevdiğimizi hissederek kapıldığımız adamların veya kapıldığınız kadınların kendine has güzellikleri, etkileyici bakışları ya da şeytan tüyleri olabilir. Ama davranışlar, sizle yaptıkları, gittiğiniz yerler, bakış açılarınız o kişiye göre güzel gelipte size göre kötü gelen her şey, gün geçtikte yeltendiğiniz o hayatın parçası olmaya başladığınızda…İşte o anlar sizin ait olmadığınız yerler olacaktır. Siz aşkınızı bile ait olduğunuz ruhlara, bakış açılara veyahut kalplere göre seçmelisiniz. Ya da işinizde…Para, yaşam kalitesi elbette önem arz eder. Bedenen sizi oldukça tatmin eden, dış görünüş olarak sizleri oldukça yukarıda tutan işlere ait olabilirsiniz. Ama her yeni bir günde o yastıktan kafanızı küfürlerle kaldırırsanız, çalan her alarm ruhunuzu emerse, iş yerinizde kontrol ettiğiniz her bir dakika sizin ruhunuzu daha da emecek ve hayatta ki beklentilerinizi düşürecek, maddi anlamda tatminsizlik yaşatacak ve her yeni bir günde gücünüzü alacaktır… Ya da eğitim 🙂 Ait olmadığınız yerde okuduğunuz her yeni bir gün; gelece dair olan umutlarınızı yutmaya başlar, daha sonra bulunduğunuz ortamda pasif yapar, her yeni bir günde gözyaşı ve birkaç küfür yetiştirir bünyeniz. Başarmama ve pişmanlık duygusu gün gün zehri salar vücudunuza. Artık hissizleşirsiniz…Çünkü sizde bilirsiniz ki, ait olduğunuz yere ulaşmaktan başka çareniz yok. Her yeni bir günde ertesi günü nasıl hallederim diye düşünmekten, anı yaşayamazsınız. Üç kuruşluk insanların egosunu tatmin etmek için köşe bucak yardım ister, toleranslar veya özel ilgiler dilenirsiniz. Aile üyeleriniz ya da sevdiklerinizi üzmemek için mutluymuş gibi numaralar yapar, her geçen günden umudu keser ve kurtulmak için çareler ararsınız. Gün gelir çareler ortaya çıkar ama tükenir, hayal kırıklıkları, pişmanlıklar ve en önemlisi umutla beraber giden inatlar baş kaldırır ruhunuza. Beklentileriniz gün gün erir, her yeni bir güne ruhsuz ve güçsüz uyanırsınız. Bazen haftadan 20 saatiniz, bazen 30 saatiniz gider. Ama saati yıla çarptığınızda bir ömürün gittiğini düşünürsünüz… İnsanı ait olmadığı yer güçsüzleştirir. Ait olmadığı yerden bakış açısı kazandığını savunan bahaneler çıkartmak, çaresizliğin ve kendini avutmanın en ehemmiyet arz eden sanatıdır… Ait olmadığı yerde, ait olmadığı kalpte veyahut ait olmadığı sıralarda olan herkese gelsin… Sevgilerle.