“Öldür Allah sevmelere gidek” demişti Beşir Fuat.
Belki de sevmelerin tek yenilmediği, yerilmediği yerdi orası.
Gitmenin en adilcesi…
Ruhumun tüm şiddet arzusunun günahsızca akıp gideceği alan…
Belki de sabrı taşırmanın, taşırdıkça, yeşermenin adresi.
Akan ırmakların rengini biz seçeriz belki.
Öcün tek masum kucağı, ateşin bolluğu bereket.
“Dişi gönder Azrail’imi ölümle sevişeyim” demişti Neyzen Tevfik
Belki de sevginin kendini bulduğu an, o an hakikat.
Sevişmenin hiç bitmeyeni…
Vücudumun eskimeden yenilendiği, dipdiri alan…
Yalansız gözlerin ummanın da kaybolduğum, keşfin adresi.
Biten insanlarımın bitmeyen ölümünü seyrederim belki.
İşkencenin hakkaniyet huzuru, kanın hararetimizi aldığı bir Cennet…